Ευαγγέλιο: Ιω 1,39-56

Η εορτή της Μεταστάσεως της Θεοτόκου που εορτάζουμε σήμερα είναι η τελευταία Θεομητορική εορτή του λειτουργικού έτους, κατά τη διάρκεια του οποίου η Εκκλησίας θεωρεί τη ζωή του Χριστού και της Παναγίας, γι’ αυτό τον λόγο το τέλος της γήινης ζωής της, και επομένως η ένδοξη μετάστασή της στους ουρανούς, είναι το τελευταίο  γεγονός που θεωρεί.

Η παράδοση της Εκκλησίας μας αναφέρει ότι η Παναγία άφησε αυτόν τον κόσμο συντροφευμένη από τους Αποστόλους, οι οποίοι ήρθαν στην Ιερουσαλήμ από διάφορα και μακρινά μέρη του κόσμου, για να την αποχαιρετήσουν. Ο Υιός της, ο Ιησούς Χριστός, μαζί με πλήθος αγγέλων κατέβηκε από τους ουρανούς, για να παραλάβει το σώμα και την ψυχή της, για να την δοξάσει πλήρως με τη θέαση του Θεού στην ουράνια δόξα.

Αυτή (η Παναγία) είχε μοιραστεί δίπλα στον Σταυρό τα Πάθη του Υιού της, του Ιησού, γι’ αυτό άξισε να μοιραστεί επίσης την ένδοξη ανάστασή του. Η μετάσταση της Μαρίας με το σώμα και την ψυχή της στον ουρανό, δηλαδή η αιώνια εξύμνηση της, είναι ο πρώτος μεγάλος καρπός της λύτρωσης που πραγματοποίησε ο Ιησούς Χριστός.

Η μέριμνα των Αποστόλων να βρίσκονται κοντά στην Μαρία, μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής της, μας αποκαλύπτει το αίσθημα υιοθεσίας που οι μαθητές του Ιησού ένιωθαν προς αυτήν. Ο Ιησούς είχε εμπιστευτεί την μητέρα του στον Απόστολο Ιωάννη, και μέσω αυτού σε όλους τους Αποστόλους, κάνοντάς τήν με αυτόν τον τρόπο μητέρα όλης της Εκκλησίας, διότι η Εκκλησία βασίζεται πάνω στους Αποστόλους, και μάλιστα στο Σύμβολο της Πίστεως μας αποκαλούμε την Εκκλησία «Αποστολική».

Ως εκ τούτου, η επιθυμία της Μαρίας ήταν διττή: από τη μια ήθελε να παραμείνει σ’ αυτή τη γη μαζί με τα θετά παιδιά της Εκκλησίας, από την άλλη όμως φλεγόταν απ’ επιθυμία να δεί και να είναι πάλι μαζί με τον αγαπημένο Υιό της, τον Ιησού Χριστό. Κάτι παρόμοιο αισθάνθηκε ο απόστολος Παύλος όταν είπε: «Για μένα η ζωή είναι ο Χριστός και ο θάνατος είναι κέρδος (…) Πιέζομαι από αυτά τα δύο: από τη μία επιθυμώ να διαλυθώ και να είμαι μαζί με τον Χριστό, που είναι ό,τι το καλύτερο. Από την άλλη, το να παραμείνω με το σώμα μου, αυτό είναι εκείνο που έχετε περισσότερο ανάγκη» (Φιλ 1,21.23-24).

Ωστόσο η Μαρία δεν αφήνει αυτόν τον κόσμο, για να εισέλθει στην ουράνια δόξα και να παραμείνει εκεί με παθητική στάση. Ομίως με τον γιό της, τον Ιησού Χριστό, αυτή καλείται να συνεχίζει δίπλα του το έργο της λύτρωσης των ανθρώπων, έχοντας ένα μοναδικό ρόλο στη ζωή και την ανάπτυξη της Εκκλησίας. Διότι, όταν η Μαρία απόκτησε κατά κάποιο τρόπο στην απειρία τη σημμετοχή στη ζωή του Θεού, η μητρότητά της πάνω από τους λίγους έγινε οικουμενική, δηλαδή καλείπτει ολόκληρη την εκκλησία, όλους τους ανθρώπους, και υπάρχει για όλους τους αιώνες.

Ας ζητήσουμε από την Παναγία την χάρη να την μιμηθούμε, υπηρετόντας τον Κύριο όλες τις μέρες της ζωής μας μέχρι την τελευταία μας πνοή, ώστε η μετάβαση μας από αυτή τη ζωή σε εκείνη την αιώνια, να βρεί τις ψυχές μας άξιες της μακάριας θέασης του Θεού.

Κηρύγματα Tags: