ivegreece
Το τάγμα του "Ενσαρκωμένου Λόγου" στην Ελλάδα

30η Κυριακή του έτους, Β’ κύκλος: «Ο Κύριος είναι το φως της ζωής μου»


30η Κυριακή του έτους, Β’ κύκλος:

«Ο Κύριος είναι το φως της ζωής μου»

Ευαγγέλιο: Mκ 10,46-52

Το σημερινό Ευαγγέλιο διηγείται πώς ένας τυφλός άνθρωπος, που ονομαζόταν Βαρτίμαιος, είδε το φως της ζωής του στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

Η τύφλωση αυτού του δύστυχου ανθρώπου τον εμπόδιζε να βλέπει τα πράγματα γύρω του: δεν μπορούσε ούτε να περπατά, ούτε να εργάζεται, γι’ αυτό καθόταν στην άκρη του δρόμου και ζητούσε ελεημοσύνη. Δεν μπορούσε ακόμα να δεί τον Ιησού, αλλά βαθιά μέσα στην καρδιά του, αισθανόταν μια μεγάλη ελπίδα, γνωρίζοντας ότι ο Ιησούς θα περνούσε μέσα απ’ αυτό τον τόπο. έστω και ήταν ακόμα τυφλός, το φως της πίστης άρχισε να λάμπει μέσα στην ψυχή του.

Η συμπόνια είναι μια ιδιαίτερη ευαισθησία της καρδιάς μας, που μας δίνει τη δυνατότητα να νιώθουμε τον πόνο και την ανάγκη των άλλων. Αυτό ακριβώς ο Βαρτίμαιος ζητούσε απ’ τον Ιησού, φωνάζοντας «Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με!», δηλαδή, να νιώσει ο Ιησούς τον πόνο του και να τον βοηθήσει. Αυτοί που ήταν γύρο από τον τυφλό δεν ένιωθαν συμπόνια γι’ αυτό, αντίθετα προσπαθούσαν να τον φιμώσουν, έτσι που αυτός έπρεπε να φωνάξει για να ακουστεί από τον Ιησού.

Και εμείς συχνά περιβαλλόμαστε από πολύ κόσμο, αλλά χωρίς να βρούμε κανένα που να είναι σε θέση να νιώσει τον πόνο και την ανάγκη της καρδιάς μας για να μας λυπηθεί. Αυτή η έλλειψη συμπόνιας για την οποιαδήποτε ανάγκη του αδελφού μας είναι ένας από τους κινδύνους της σύγχρονης κοινωνίας, η οποία μιάζει συχνά με το «πλήθος» του σημερινού Ευαγγέλιου, που δεν θέλει να ακούσει τις κραυγές εκείνων που έχουν ανάγκη, αντί να είναι μια «κοινότητα», όπου κάθε άτομο αξίζει διότι είνει ένα ανθρώπινο ον, πλασμένο κατ’ εικόνα του Θεού.

Ο Χριστός ένιωθε συμπόνια για αυτόν, έτσι τον ρώτησε: “Τι θέλεις για κάμω για σένα;”. Ο Βαρτίμαιος δεν ζητούσε πολλά πράγματα, ζητούσε μόνο ένα πράγμα που οι άνδρες δεν μπορούσανε να τον χορηγήσουν: την όραση. Αλλά ζήτησε με πίστη απ’ τον Ιησού να μπορέσει να δει, γι’ αυτό ήταν σε θέση να λάβει αυτό το δώρο. Διότι από τον Θεό μπορούμε να ζητήσουμε μόνο με πίστη και ελπίδα, μόνο έτσι ο Θεός μπορεί να μπεί στην καρδιά εκείνου που τον δέχεται με πίστη. Ο Ιησούς του λέει: «Πήγαινε. Η πίστη σου σ’ έσωσε!».

Αυτός ο άντρας όχι μόνο άρχισε να βλέπει το φως της ημέρας για να ζήσει μια κανονική ζωή, είδε επίσης το πνευματικό φως της πίστης στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. ‘Οπως λέει ο Ευαγγελιστής: «ευθύς βρήκε το φως κι ακολούθησε τον Ιησού στο δρόμο». έλαβε το δώρο της πίστης για να δει το φως του Χριστού, για αυτό το λόγο δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τώρα αυτό το φως μετά τόσα χρόνια ζωής στο σκοτάδι, και έγινε μαθητής του Υιού του Δαβίδ.

Η καρδιά του κάθε ανθρώπου παραμένει στο σκοτάδι, όταν δεν λάμπει μέσα της το φως του Χριστού. Σε αυτή την κατάσταση η ανθρώπινη ζωή είνε σαν παράλυτη, γιατί δεν μπορεί να δεί ούτε το στόχο στον οποίο πρέπει να κατευθυνθεί, ούτε το δρόμο μέσω του οποίου θα φτάσει εκεί. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Χριστός έρχεται σε κάθε άνθρωπο σαν φως, και έτσι λέει αλλού «Εγώ είμαι το φως του κόσμου: όποιος με ακολουθεί δεν θα πλανιέται στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως που οδηγεί στη ζωή» (Ιω 8,12). Αυτός είναι το καλύτερο φως, αληθινό φως, λαμπερό φως, επειδή προέρχεται από τον Θεό και είναι ικανό να φωτίσει όλες τις πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης.

Είθε η Παναγία με τη μητρική συμπόνια της να μας διαφωτίζει πάντα με το φως του Υιού της.

π.Φ.ΜΠ.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *