Η παραβολή της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής (Μτ 22,1-14) καθώς και το κείμενο του πρώτου Αναγνώσματος (Hσ 25,6-10) μας περιγράφουν την ευτυχία που ο Θεός, στη βασιλεία του, έχει ετοιμάσει για τον άνθρωπο. Στην πραγματικότητα, ο απώτερος στόχος που ο Κύριος, στην πρόνοιά του έχει σχεδιάσει για τον άνθρωπο, είναι η αιώνια ευτυχία του: ο Θεός τον δημιούργησε για να αποκτήσει την αληθινή ευτυχία, όχι μια φαινομενική ή προσωρινή ευτυχία, αλλά εκείνη που βρίσκεται αποκλειστικά στον Θεό και προκύπτει απ’ αυτόν.

Το πρώτο Ανάγνωσμα χρησιμοποιεί την εικόνα ενός βουνού για να περιγράψει τον τόπο όπου κατοικεί ο Θεός, και ενός συμποσίου που έχει ετοιμάσει για τους κατοίκους όλων των λαών: εκεί οι καλεσμένοι θα δοκιμάσουν το καλύτερο κρασί, και όσοι πριν έκλαιγαν σε αυτόν τον κόσμο θα παρηγορηθούν, επειδή δεν θα υπάρχει πλέον αιτία θλίψης, διότι ο Κύριος θα εξαφανίσει εκεί το θάνατο. Πράγματι, δεν υπάρχει τίποτα πιο λυπηρό από το θάνατο, και τίποτα πιο χαρούμενο από μια ζωή που ποτέ δεν θα γνωρίσει τον θάνατο. Το κρασί, στο οποίο αναφέρεται το βιβλικό κείμενο, συμβολίζει τα αγαθά που θα απολαύσουν οι καλεσμένοι, αγαθά που προέρχονται από τον ίδιο τον Θεό.

Για αυτόν τον λόγο, η απελευθέρωση από «αυτόν τον κόσμο του πόνου και του θανάτου» είναι μια αληθινή σωτηρία για τον άνθρωπο, καθώς λέει ο προφήτης: «… θα χαρούμε και θα ευφρανθούμε στη σωτηρία του» (εδ. 9), επειδή να κατοικεί ο άνθρωπος εκεί όπου κατοικεί ο Θεός σημαίνει γι’ αυτόν η απόκτηση της σωτηρίας του.

Η παραβολή του Ευαγγελίου χρησιμοποιεί μια ακόμη πιο ακριβή και πλούσια σε σημασία εικόνα για να περιγράψει την απόλαυση και την χαρά της θεϊκής κατοικίας, καθώς και να προσθέσει τον λόγο για τόση ευτυχία: πρόκειται για τον εορτασμό του γάμου του γιου ενός βασιλιά.

Σίγουρα δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή, μεταξύ των ανθρωπίνων σχέσεων, από το να καλείται κανείς από έναν βασιλιά σε μια εορτή, και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ντροπή ή έλλειψη εκπαίδευσης από το να απορρίπτει κανείς τέτοιου είδους πρόσκληση. Μας απορεί πολύ το γεγονός που, στην παραβολή που μας παρουσιάζει ο Ιησούς, η πρόσκληση του βασιλιά δεν έχει ως σκοπό να καλέσει εκείνους τους ανθρώπους σε ένα δύσκολο, επώδυνο ή επικίνδυνο έργο, για το οποίο θα είχαν, κατά κάποιο τρόπο, το δικαίωμα να την απορρίψουν.

Ωστόσο, ο πυρήνας αυτής της παραβολής επικεντρώνεται στην απόρριψη μιας μεγάλης πρόσκλησης. Γιατί λοιπόν απορρίπτεται μια τέτοια πρόσκληση; Γιατί οι επισκέπτες προτιμούν να μην πάνε στο γάμο; Γιατί νομίζουν ότι οι προσωπικές τους απασχολήσεις είναι καλύτερες από ό,τι τους προτείνει εκείνος ο βασιλιάς; Με άλλα λόγια, και αυτό είναι το βαθύ ερώτημα της παραβολής, γιατί μερικοί άνθρωποι τολμάνε να απορρίψουν την πρόσκληση που ο Θεός τους στέλνει να συμμετάσχουν στην αιώνια ευτυχία του, και να προτιμήσουν αντίθετα το λίγο που μπορούν να επιτύχουν με τις δικές του δυνάμεις;

Ίσως αυτοί που απορρίπτουν τη δόξα του Θεού, κινούμενοι από τη δική τους υπερηφάνεια και εγωισμό, προτιμούν τη δική τους δόξα, την ανθρώπινη, που δεν προέρχεται από τον Θεό, γιατί πολύ συχνά αυτή η κοσμική δόξα, αυτή η εφήμερη ευτυχία, αυτή η φευγαλέα ευχαρίστηση, προέρχονται από την αμαρτία και όχι από το Θεού; Η αιώνια ζωή, η ουράνια ευτυχία, απορρίπτεται, γιατί για να την αποκτήσει ο άνθρωπος πρέπει πρώτα να υπηρετήσει ο ίδιος τον Θεό, να του υποταχθεί ελεύθερα, και μάλιστα ο υπερήφανος και αμαρτωλός άνθρωπος δεν είναι πρόθυμος να κάνει αυτό, και έτσι προτιμά να αναζητήσει τη δική του ευτυχία σε περαστικά και χαμηλά πράγματα, αντί να απαρνηθεί τα δικά του εγωισμό και υπερηφάνεια.

Είναι αλήθεια ότι το κάλεσμα του Χριστού γι’ αυτόν τον κόσμο σημαίνει το να τον ακολουθούμε μέσα από ένα δύσκολο και απαιτητικό μονοπάτι, διότι μας καλεί να τον ακολουθούμε φέρνοντας ένα σταυρό (το δικό μας), αλλά, το κάλεσμα για την άλλη ζωή, σημαίνει να τον ακολουθούμε στην ευδαιμονία της αιώνιας δόξας του. Γι’ αυτό ο γάμος της παραβολής σημαίνει τη δόξα του Χριστού, στην οποία όλοι εμείς καλούμαστε να συμμετέχουμε σ’ αυτήν και να την απολαμβάνουμε, παρουσιάζοντας εμείς οι ίδιοι εκείνη την ημέρα ντυμένοι με ένα «εορταστικό φόρεμα», εκείνο της χάρης του Χριστού, για να εκπληρωθεί αυτό που περιγράφει ο Απόστολος Ιωάννης στο όραμά του: «Αλληλούια! Ο Κύριός μας, ο παντοκράτορας Θεός είναι πια κυρίαρχος του κόσμου! Ας χαρούμε, ας αναγαλλιάσουμε κι ας τον δοξάσουμε, γιατί έφτασε η ώρα για το γάμο του Αρνιού, κι η νύφη [δηλαδή η Εκκλησία, όλοι εμείς] στολίστηκε » (Απ 19,6-7).

Κηρύγματα Tags: