Σ’ αυτή τη σημερινή σύντομη παραβολή [Μτ 22,15-21], ο Κύριος μάς διδάσκει τη βασική αρχή της δικαιοσύνης: πρέπει να αποδίδουμε στον καθένα αυτό που του ανήκει, ή όπως το δήλωσε ο Ιησούς: «Αποδώστε, λοιπόν, στον Καίσαρα ό,τι ανήκει στον Καίσαρα, και στο Θεό ό,τι ανήκει στο Θεό…».

Η συζήτηση μεταξύ του Ιησού και των Φαρισαίων προέκυψε όταν αυτοί έψαχναν για μια αμφιλεγόμενη απάντηση εκ μέρους του Κυρίου, κάτι που θα μπορούσε να εξοργίσει την νοοτροπία του λαού ή να ακούγεται αντίθετο με τη διδασκαλία των Γραφών, προκειμένου να έχουν πρόφαση να τον καταδικάσουν σε θάνατο. Αυτοί δεν αναζήτησαν την αλήθεια ή τη δικαιοσύνη, αφού πάντα στη ζωή τους εκμεταλλεύονταν το ψέμα και την αδικία (όπως και πολλοί συνεχίζουν να το κάνουν σήμερα…), όμως, η απάντηση που τους έδωσε ο Ιησούς είναι για εμάς μία από τις βασικότερες  ηθικές αρχές που ρυθμίζουν τις σχέσεις μας με τους άλλους και με τον Θεό.

Σήμερα στον κόσμο είναι υπερβολικά τονισμένη η έννοια ότι η δικαιοσύνη σημαίνει «το να μην παραβιάζονται τα δικαιώματά μου, το να μου αποδίδουν ό, τι μου ανήκει», σαν να είχε η δικαιοσύνη μόνο έναν όρο, δηλαδή «τον εαυτό μου», αλλά όχι τους άλλους, ξεχνώντας έτσι ότι η δικαιοσύνη έχει ως αντικείμενο τη ρύθμιση των σχέσεων μεταξύ δύο ή περισσότερων όρων, μεταξύ κάποιου που δίνει και κάποιου που λαμβάνει, μεταξύ κάποιου που οφείλει κάτι και κάποιου στον οποίο οφείλεται κάτι κ.λπ. Η εγωιστική άποψη της δικαιοσύνης είναι άδικη, επειδή είναι μεροληπτική, όχι αμερόληπτη, γιατί νοιάζεται μόνο για το τι οφείλεται σε κάποιον, αλλά όχι για το τι οφείλει αυτός ο ίδιος σε άλλους.

Οι Φαρισαίοι περίμεναν δύο πιθανές απαντήσεις από τον Ιησού, και οι δύο σίγουρα θα θεωρούνταν σκανδαλώδεις και αιτία καταδίκης: ή απαντούσε ότι δεν πρέπει να πληρώνεται φόρος στον Καίσαρα, ή ότι δεν πρέπει να καταβληθεί φόρος σε ξένο και ειδωλολατρικό αυτοκράτορα, γιατί έτσι θα προσβληθόταν η αξιοπρέπεια του εβραϊκού λαού, του λαού που άνηκε στον Θεό, άρα ο Ιησούς θα θεωρούταν ή επαναστάτης, ή βλάσφημος, όλα εξαρτιούνταν από την απάντησή του…

Όμως, καθώς η θεϊκή σοφία ξεπερνά την πονηριά των ανθρώπων, ο Υιός του Θεού, ο Ιησούς Χριστός, έδωσε τη σωστή απάντηση για το πώς πρέπει να είναι κανείς δίκαιος με τους ανθρώπους και με τον Θεό, ώστε να μην παραβιάζεται ο ανθρώπινος νόμος και να γίνει κανείς εγκληματίας, ούτε να προσβάλλεται ο θεϊκός νόμος και να γίνει κανείς αμαρτωλός. Τους είπε ο Ιησούς: «Αποδώστε, λοιπόν, στον Καίσαρα ό,τι ανήκει στον Καίσαρα…», επειδή το νόμισμα (το δηνάριο) είχε εκτυπωμένη την εικόνα του ιδιοκτήτη του, άρα ανήκε σ’ αυτόν, ήταν δίκαιο να του το ανταποδώσουν, και πρόσθεσε «και στο Θεό ό,τι ανήκει στο Θεό…», αλλά, τι οφείλει ο άνθρωπος στον Θεό; Τι νόμισμα έχει την εικόνα του Υψίστου, ώστε ο άνθρωπος να μπορέσει να του το δώσει πίσω; …

Εδώ, λοιπόν, βρίσκεται το πιο σημαντικό μάθημα αυτού του ευαγγελικού επεισοδίου: η δικαιοσύνη δεν είναι μόνο  το να μου αποδίδουν οι άλλοι ό,τι μου ανήκει, ούτε αρκεί μόνο το να είμαστε δίκαιοι με τους άλλους, πρέπει επίσης να είμαστε δίκαιοι με τον Θεό, μόνο τότε είμαστε πραγματικά δίκαιοι και αποκτάμε τη δικαίωση (= σωτηρία).

Αλλά, τι χρωστάω στον Θεό που πρέπει να του το αποδώσω, αφού ο Ιησούς λέει: «[αποδώστε] στο Θεό ό,τι ανήκει στο Θεό»; Σ’ εκείνον που με δημιούργησε από το μηδέν, μου έδωσε ψυχή, σώμα, ζωή, υγεία, πνευματικές ικανότητες και σωματική δύναμη, μέσω των οποίων απόκτησα στη ζωή μου όλα όσα κατέχω, σ’ εκείνον, λοιπόν, του οφείλω όλα αυτά, δηλαδή τον εαυτόν μου. Σ’ εκείνον που, αν και ήταν Θεός έγινε άνθρωπος, άφησε τον ουρανό του για να ζήσει σε αυτήν την άθλια γη, να κουραστεί εδώ όπως όλοι οι άνθρωποι, που μου άφησε μια διδασκαλία που είναι φως και ζωή για τη ζωή μου και λέγεται «Ευαγγέλιο», που έδωσε τον εαυτό του σε θάνατο σταυρικό για να με σώσει από τον δικό μου θάνατό, και ύστερα αναστήθηκε για να μου δώσει μια ακόμη πιο καλύτερη ζωή, σ’ εκείνον οφείλω όλα όσα είμαι και κατέχω. Επομένως: «Αποδώστε στον Χριστό ό,τι ανήκει στο Χριστό», δηλαδή τα πάντα.

Κηρύγματα Tags: