ivegreece
Το τάγμα του "Ενσαρκωμένου Λόγου" στην Ελλάδα

34η Κυριακή του έτους, Α’ κύκλος, του Χριστού, Βασιλιά του σύμπαντος: «Ας ανακεφαλαιωθούν τα πάντα εν Χριστώ»


Η τελευταία Κυριακή του Λειτουργικού Έτους τιμά τον Χριστό τον Κύριό μας ως Βασιλιά του Σύμπαντος, διότι ακριβώς αυτό είναι το τελευταίο μυστήριο της ζωής του Χριστού: η δόξα του στον ουρανό ως Βασιλιάς των πάντων. Επειδή αυτό ήταν το σχέδιο του Θεού Πατέρα: «να ανακεφαλαιωθούν τα πάντα εν Χριστώ, τα επί του ουρανού κα τα επί της γης» (Εφ 1,10).

 Πρέπει να ειπωθεί ότι η βασιλεία του Χριστού «δεν ήταν απ’ αυτό τον κόσμου» (πβ. Ιω), δεν ήταν ανθρώπινης σύστασης, όπως ήταν ή είναι τα βασίλεια που γνωρίζουμε μέσω της ιστορίας. Ο Χριστός χρίστηκε βασιλιάς, γι’ αυτό μάλιστα λέγεται «Χριστός», επιλεγμένο κι αφιερωμένο από το Θεό για να είναι ο βασιλιάς της Βασιλείας των Ουρανών. Όταν έζησε σε αυτόν τον κόσμο, ο Χριστός διακήρυξε αυτό το βασίλειο και μας έμαθε για τη φύση αυτού του βασιλείου, για το πώς είναι, τι νόμους έχει, τι υπόσχεται στον άνθρωπο, πώς μπορούν οι άνθρωποι να γίνουν μέρος του ή πώς να εισέλθουν σ’ αυτό κ.λπ. Επιπλέον, ξεκίνησε αυτό το βασίλειο πάνω στη γη, λέγοντας: «η βασιλεία του Θεού είναι κιόλας ανάμεσά σας» (Λκ 17,21), και ενώ τα ανθρώπινα βασίλεια εξαφανίστηκαν ή θα εξαφανιστούν, το βασίλειό του δεν θα έχει τέλος.

Υπάρχουν μάλιστα πολλές διαφορές μεταξύ της βασιλείας του Χριστού και των άλλων ανθρώπινων βασιλείων: τα ανθρώπινα βασίλεια κυβερνούνται από αμαρτωλούς ανθρώπους, αλλά η βασιλεία του Χριστού κυβερνάται από τον «Άγιο του Θεού» (πβ. Μκ 1,24)· τα ανθρώπινα βασίλεια είναι για ορισμένους λαούς ή φυλές, όμως η βασιλεία του Χριστού είναι για όλους τους ανθρώπους· τα ανθρώπινα βασίλεια παλεύουν μεταξύ τους για να φανερωθεί το πιο ισχυρό, αντίθετα, η βασιλεία του Χριστού πολεμά ενάντια στις κυριαρχίες του Σατανά, του πιο ισχυρό εχθρού του ανθρωπίνου γένους, επειδή η χάρη είναι ισχυρότερη και πιο άφθονη από την αμαρτία (πβ. Ρωμ 5,20)· στα ανθρώπινα βασίλεια οι υπήκοοι τιμούν έναν ανθρώπινο βασιλιά, αλλά στη βασιλεία του Χριστού οι άνθρωποι τιμούν και λατρεύουν τον Υιό του Θεού ενσαρκωμένου· τα ανθρώπινα βασίλεια κατακτούν τους άνδρες με τη βία, όμως στη βασιλεία του Χριστού οι άνθρωποι έλκονται εσωτερικά από μια μυστηριώδη κλήση από του Πατέρα που κατευθύνεται προς την καρδιά του ανθρώπου, χωρίς να σπάσει την ελευθερία του, επειδή «κανένας δεν μπορεί να έρθει, αν δεν τον ελκύσει ο Πατέρας» (πβ. Ιω 6,44)· τα ανθρώπινα βασίλεια είναι πλούσια με φθαρτά νόμισμα, αντίθετα, η βασιλεία του Χριστού έχει τους θησαυρούς της στον ουρανό, «όπου δεν τους αφανίζουν ούτε ο σκόρος ούτε η σκουριά» (Μτ 6,20)· τα ανθρώπινα βασίλεια δίνουν μια περαστική ευημερία, αλλά η βασιλεία του Χριστού δίνει μια αιώνια ευτυχία· τα ανθρώπινα βασίλεια καταστρέφονται με το πέρασμα του χρόνου, όμως η βασιλεία του Χριστού διαρκεί για πάντα.

Σχολιάζοντας τα λόγια «η βασιλεία του Θεού είναι κιόλας ανάμεσά σας», ο Ωριγένης λέει ότι κάθε άνθρωπος που εκπληρώνει τις διδασκαλίες του Χριστού κάνει ο Χριστός να βασιλεύει ήδη στη ζωή του. Πώς λοιπόν θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε τις ζωές μας στον Χριστό τον Βασιλιά, έτσι ώστε το βασίλειό του να μπορεί να ενεργήσει ήδη στη ζωή μας, όταν ούτε κι εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε εντελώς «κύριοι» των πράξεών μας; Εάν δεν κυριαρχούμε τις σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας, τα πάθη μας, το βλέμμα μας, τη γλώσσα μας, εάν μας κυριαρχούν φαυλότητες και αμαρτίες, εάν υποκύψουμε στους πειρασμούς του κακού… μήπως μπορεί ο Χριστός να βασιλεύσει στη ζωή μας; Είμαστε ή όχι πολίτες του βασιλείου του; Πώς είναι δυνατόν να σκοπεύουμε να μετασχηματίσουμε τον κόσμο, έτσι ώστε να αναγνωρίσει τον Χριστό ως βασιλιά και άρχοντα του, όταν εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε ακόμη κατακτηθεί πλήρως από τη χάρη του;

Και αν ο Χριστός δεν βασιλεύει στη ζωή μας, σε ποιο βασίλειο ανήκουμε; Μήπως έχουμε ιδρύσει το δικό μας βασίλειο; Είμαστε λοιπόν βασιλιάδες του εαυτού μας; Επομένως, αυτό το βασίλειό μας προορίζεται να εξαφανιστεί, δεν έχει άλλο τέλος παρά το τίποτα. Και όποιος δεν ανήκει στη βασιλεία του Χριστού γίνεται αναγκαστικά εχθρός του και τον πολεμά, γιατί η απόρριψη της χάριτος είναι εχθρότητα με τον Θεό.

Ως εκ τούτο, ο στόχος της χριστιανικής ζωής και της πνευματικής μας ζωής είναι ο εξής: να κάνω όλα τα πράγματα στη ζωή μου, τα εσωτερικά και τα εξωτερικά, να έχουν τον Χριστό ως επικεφαλή, αυτό είναι το σχέδιο που ο αιώνιος Πατέρας θέλει να πραγματοποιήσει μέσα μας.