. Ποιος πραγματικά ήταν αυτός ο Ιησούς που είχε τέτοια ικανότητα να κάνει αυτό που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει, ξεπερνώντας ακόμη και τις δυνάμεις της ίδιας της φύσης; Εκείνο το γεγονός που κοίταζαν πι μαθητές από το ταραγμένο σκάφος ήταν πραγματικό, όχι όμως φυσικό, αλλά υπερφυσικό, δηλαδή επρόκειτο για τη παρέμβαση της θεϊκής δύναμης πάνω στη φυσική και ανθρώπινη πραγματικότητα.
Πώς λοιπόν θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε τις ζωές μας στον Χριστό τον Βασιλιά, έτσι ώστε το βασίλειό του να μπορεί να ενεργήσει ήδη στη ζωή μας, όταν ούτε κι εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε εντελώς «κύριοι» των πράξεών μας; Εάν δεν κυριαρχούμε τις σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας, τα πάθη μας, το βλέμμα μας, τη γλώσσα μας, εάν μας κυριαρχούν φαυλότητες και αμαρτίες, εάν υποκύψουμε στους πειρασμούς του κακού… μήπως θα μπορέσει ο Χριστός να βασιλεύει πάνω στη ζωή μας;
Σήμερα μελετάμε πάνω στην πραγματικότητα του θανάτου, αλλά από την προοπτική της ανάστασης, διαφορετικά θα έχουμε μια απελπισμένη αντίληψη για το τέλος αυτής της γήινης ζωής. Η πίστη στην ανάσταση των κεκοιμημένων αδελφών μας είναι μια υπόσχεση ελπίδας που μας παρηγορεί στην αγωνία μας για την απουσία τους.
Ξέρουμε καλά ότι η αγάπη είναι ενάντια στο μίσος, αλλά τα κείμενα των σημερινών Αναγνωσμάτων υπονοούν ότι η αγάπη είναι επίσης ενάντια στην αδικία, διότι όποιος αγαπά τον πλησίον του είναι πάντα δίκαιος μ’ αυτόν.
Αλλά, τι χρωστάω στον Θεό που πρέπει να του το αποδώσω, αφού ο Ιησούς λέει: «[αποδώστε] στο Θεό ό,τι ανήκει στο Θεό»; Σ’ εκείνον… που έδωσε τον εαυτό του σε θάνατο σταυρικό για να με σώσει από τον δικό μου θάνατό, και ύστερα αναστήθηκε για να μου δώσει μια ακόμη πιο καλύτερη ζωή, σ’ εκείνον οφείλω όλα όσα είμαι και κατέχω.
Μετά από πολλές ανεπιτυχείς προσπάθειες, παρόλο που οι άνθρωποι δολοφόνησαν τους ίδιους απεσταλμένος του Θεού, το έλεος του Κυρίου που δεν έχει όρια, προσδιόρισε κατά τη σωτήρια του πρόνοια να στείλει στους ανθρώπους τον ίδιο Υιό του Θεού, ως εξαιρετικό σημάδι της αγάπης του Θεού Πατέρα και σαφή απόδειξη του ελέους του.
Σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου πολλοί τελώνες και πόρνες μετανόησαν στο κήρυγμα του Ιωάννη του Βαπτιστή, δηλαδή ήταν αμαρτωλά παιδιά, αλλά έγιναν παιδιά με δικαίωμα να κληρονομήσουν την αιώνια ζωή, επειδή άλλαξαν τη ζωή τους και ακολούθησαν τον Ιησού Χριστό.
Ο Κύριος μας καλεί να μην παραμένουμε παθητικοί απέναντι στα σοβαρά λάθη του πλησίον μας, επειδή η συνένοχη σιωπή μας ευνοεί περαιτέρω την κακή του κατάσταση, αλλά ένα σταθερό λόγο διόρθωσης από την πλευρά μας θα ήταν για αυτόν επιστροφή σε μια καλύτερη ζωή, σύμφωνα με τις εντολές του Θεού που μας οδηγούν στη ζωή και την αληθινή ευτυχία.
Τα κείμενα των Αναγνωσμάτων αυτής της Κυριακής μας μιλάνε για την ύπαρξη δύο τρόπων σκέψης, δύο τύπων νοοτροπίας: το να σκεφτόμαστε απλώς κατά ανθρώπινο νου ή το να σκεφτόμαστε κατά θεϊκό νου. Ο Χριστιανός είναι καλεσμένος να μαθαίνει να σκέφτεται όχι μόνο κατά ανθρώπινο τρόπο, αλλά και κατά θεϊκό τρόπο, όπως το δίδαξε ο Ιησούς.
[Ματ 16,13-20] Τα λόγια που ο Χριστός απευθύνει στον Πέτρο στη σημερινή ευαγγελική περικοπή μας γεμίζουν με έκπληξη. Πρώτον, επειδή τον ονομάζει με ένα νέο όνομα, και δεύτερον, επειδή του υπόσχεται να του δώσει ένα χάρισμα σε αποκλειστικότητα, μια εξουσία πρωτοφανή σε ένα απλό άνθρωπο.
You must be logged in to post a comment.